Je eerste spel begint op een leeg plein. Dan vallen de huizen.

De oude uitleg bedoelde het goed, maar laten we het beestje bij de naam noemen: het was een muur van tekst. Dertien huizen, vier balken, een kaars, huur en een rivaal, allemaal op je allereerste scherm. De meeste mensen drukten op Overslaan. Eerlijk gezegd hadden wij dat ook gedaan.

Dus hebben we het stadje afgebroken. Start je nu je eerste spel, dan is het plein leeg. Alleen de put, met Wilbur ernaast die een beetje verloren kijkt. Wat, eerlijk is eerlijk, zijn gewone blik is.

Bonk

Dan groeit er een schaduw op de keien. Het gildehuis valt uit de lucht en landt met een bonk, een stofwolk en een schokje van het bord. Je eerste baantje: deegkneder. Daar komt de bakkerij aan, bonk, en je loopt erheen en werkt je eerste 8 uur.

Daarna legt Wilbur de kaars uit (één kaars is één week) en de vier balken die je vol moet maken: rijk, blij, slim en baas. Wie ze als eerste vol heeft, wint. Dan landt de herberg. Daar eet je, en daar slaap je. Drie plekken. Meer heb je opzich niet nodig. Daarna komt de rest van het stadje één voor één naar beneden, en dan ga je zelf verder.

Stof, op de moeilijke manier

In de eerste versie was het stof een handvol getekende bolletjes. Het leek op popcorn. Daarna schilderde ChatGPT een echte stofwolk, vier plaatjes, die naar links en rechts wegwaait als een huis landt. Een klein ding, maar het is het verschil tussen "er verscheen een doos" en "er viel net een gebouw op het plein".

Fernand ving ook nog een woordje af. Eerst zei de uitleg "nu ken je drie huizen". Maar later in het spel kun je een eigen huis bouwen, dus dat werd verwarrend. Nu staat er plekken.

Overslaan kan nog steeds bij elke stap, en dan valt de rest van het stadje in één keer neer. Spellen die je al begonnen was, merken er niets van.